.png)
Fallen Ages of Varnhem Realm
เผ่าพันธุ์
......
วาร์นเฮมเป็นดินแดนแห่งการพัฒนาตัวตนที่มีความหลากหลายสูง ความเข้าใจต่อการจัดลำดับขั้นของสิ่งมีชีวิตอยู่ในระดับปานกลาง มีพืชพรรณธรรมชาติจำนวนมากที่ถูกค้นพบแต่ยังไม่สามารถจำกัดความได้ ปรากฏการณ์ธรรมชาติที่ระบุที่มาไม่ได้ เช่นเดียวกับเผ่าพันธุ์ที่มีทั้งมนุษย์ แอนเธอเรี่ยน เวเดอร์ เอลฟ์ ออร์ค แวมไพร์ ดรายแอดส์ และอื่น ๆ อีกมากมายที่น้อยครั้งจะปรากฏตัวให้เห็น
โดยทั่วไปแล้วในวาร์นเฮมสามารถพบเจอมนุษย์ได้ง่ายกว่าเผ่าพันธุ์อื่นเพราะมีจำนวนมากที่สุด
มนุษย์
สิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยความยุ่งเหยิงวุ่นวาย ความโลภ ความคิดสร้างสรรค์ ความทะเยอทะยาน และยังมีจำนวนมากที่สุดในวาร์นเฮม อาศัยอยู่แทบทุกเมืองทุกทวีป มนุษย์เป็นเผ่าพันธุ์ที่มีช่วงอายุประมาณ 70-80 ปี อาจน้อยกว่านั้นเพราะขาดความรู้ด้านโภชนาการ สุขอนามัย อุตสาหกรรมส่วนใหญ่ไม่คำนึงถึงผลกระทบของสารเคมีที่อาจส่งผลต่อประชาชน และอื่น ๆ อีกมากมาย ขณะเดียวกันวาร์นเฮมยังพอมีการคิดค้นยาและการใช้เวทมนตร์คอยช่วยประคับประคองหรือรักษาอาการเจ็บป่วยได้
การเจริญเติบโตและพัฒนาการของมนุษย์นั้นขึ้นอยู่กับหลายปัจจัย อาหารการกิน สภาพแวดล้อม ประสบการณ์ และอื่น ๆ ร่างกายมนุษย์มีความสามารถในการปรับตัวระดับกลาง มีสติปัญญาที่เด่นกว่าในบางบุคคล สามารถลงมือทำได้หลายอย่างแต่อาจไม่ชำนาญในเรื่องใดเป็นพิเศษ หากจะมีบุคคลเก่งกาจที่ควรเชิดชูก็นับว่าหายาก
ภาษา : ใช้ภาษาอังกฤษเป็นส่วนใหญ่ ทวีปทางตะวันตกเริ่มมีการใช้ภาษาสเปนและอารบิค แต่ยังไม่แพร่หลาย
อายุขัย : ~80 ปี
ลักษณะภายนอก : มนุษย์มีสีผิว และรูปร่างหลากหลายตั้งแต่ผอมแห้งยันสันทัดกำยำ ตามภูมิฐาน สายเลือดหรือแม้กระทั่งการดูแลตนเอง ส่วนสูงราว 5-6 ฟุตหลังพ้นช่วงวัยเยาว์ มีสีตาสีผมแตกต่างกันไปตามสายเลือด
พื้นเพอาศัยอยู่ที่ : ทั่วทุกพื้นที่ในวาร์นเฮม
ทักษะด้านพละกำลัง : ต่ำ (มีโอกาสพัฒนา)
ทักษะด้านเวทมนตร์ : ปานกลาง (มีโอกาสพัฒนา)
เงื่อนไข : การใช้เวทมนตร์ระดับกลางขึ้นไปจำเป็นต้องมีสื่อเวทช่วยปรับสมดุลร่างกาย สำหรับการใช้เวทมนตร์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันสามารถทำได้เลยหากร่างกายพร้อม สื่อเวทส่วนใหญ่มักอยู่ในรูปแบบอัญมณี ทำเป็นเครื่องประดับหรืออัญมณีติดอาวุธ
ความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ : ด้วยจำนวนประชากรมนุษย์ที่มีมากที่สุด หลายความคิดความต้องการ ทำให้ยากที่จะหลีกเลี่ยงความขัดแย้งทั้งจากภายในและภายนอก ส่วนใหญ่มักมีสัมพันธ์อันดีกับแอนเธอเรี่ยนและเวเดอร์ สามารถใช้ชีวิตและติดต่อสื่อสารกันอย่างเปิดเผยและยินดีช่วยเหลือ แม้จะเกิดเหตุทะเลาะเบาะแว้งบ้างจากการขาดความเข้าใจระหว่างเผ่าพันธุ์ แต่ไม่ถึงขั้นพบเจอแล้วต้องชักอาวุธ
มนุษย์? ข้าไม่แน่ใจว่าทุกวันนี้กิลด์ผู้วิเศษยังเปิดรับมนุษย์ที่ไม่มีพลังเวทไปทำไม แม้ว่าเจ้าพวกนั้นจะขยันศึกษา เถรตรงจนน่าหงุดหงิด ดื้อรั้นไม่ยอมรับว่าตนเองไม่มีทางข้ามกำแพงความสามารถไปได้ ...อืม ข้ามันอคติ แต่ต้องยอมรับว่าความดื้อด้านเหล่านั้นช่วยให้งานทดลองหลายอย่างสำเร็จไปด้วยดี
- แอสตัน อาร์เรส ผู้วิเศษแห่งคากราเซีย -
ข้าได้ยินมาว่าที่ซาราจีน่ากำลังจะมีเทศกาลล่าสัตว์! มีลานเบียร์ แข่งขันประลองฝีมือ แข่งทำอาหาร! ใครบ้างไม่ชอบความรื่นเริงแบบนี้ จัดทุกต้นปี ปีละครั้งเสียด้วย หวังว่าจะเดินทางไปถึงก่อนจบงานนะ ปีที่แล้วข้าก็ไป มันสนุกมาก! ทุกคนใจดีสุด ๆ เลย!
- มารีน บราวน์ นักผจญภัยสังกัดกิลด์อัศวิน -
พวกข้าเดินทางมาไกลมาก ที่ทางตอนเหนือนั้นมืดไปหมดแล้ว เต็มไปด้วยหมอกดำ มันมาไวมาก แม้แต่พักแรมค้างคืนยังทำไม่ได้ ไม่มีเวลาแม้แต่บอกญาติพี่น้อง ใครก็ตามที่ถูกหมอกนั่นจะต้องตายภายในสามวันเจ็ดวัน ข้า...ข้าเสียใจ ได้โปรดช่วยพวกข้าด้วย
- เจมม่า นากา ผู้เร่ร่อน -
มนุษย์มักคิดว่าตนเองเป็นเจ้าของดินแดนแห่งนี้ บุกรุก เผาป่า ไม่สนใจธรรมชาติ มองข้ามสิ่งมีชีวิตเล็กน้อย ไม่เคารพต่อเผ่าพันธุ์อื่น เห็นแก่ตัวและโง่เขลา นอกจากตนเองแล้วไม่สนใจอะไรทั้งสิ้น ไม่สนกระทั่งเผ่าพันธุ์ตนเอง ช่างน่าขำสิ้นดี... แต่เพราะเป็นแบบนั้นมนุษย์ถึงได้ทำเรื่องแปลกประหลาดใจเสมอ ใช่ว่าจะไม่ดี การได้เห็นเจ้าพวกนั้นกระเสือกกระสน ดิ้นรนเพื่อเจตจํานงที่ดูไร้ประโยชน์แล้ว... ถือว่าฆ่าเวลาได้ดี และอย่าเข้าใจผิด ข้าไม่ได้ชอบมนุษย์
- แลนซ์ ดีแลน อารักษ์สีทอง -
แอนเธอเรี่ยน
สิ่งมีชีวิตที่สามารถกลายสภาพจากเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมของตนเองเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีรูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ เพียงแต่มีร่างกายที่สูงและแข็งแรงกว่า โดดเด่นในเรื่องพละกำลัง ความอดทน มีประสาทรับกลิ่นดีเยี่ยม ปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมค่อนข้างเร็ว แต่กลับเชื่องช้าในแง่ของการเข้าสังคมนอกเผ่า
เผ่าพันธุ์ดั้งเดิมของแอนเธอเรี่ยนเป็นได้ทั้งสิงโต เสือ สุนัขจิ้งจอก หมาป่า สัตว์กินเนื้ออื่น ๆ เพื่อความสะดวกในการใช้ชีวิตแอนเธอเรี่ยนส่วนมากจะใช้เวทมนตร์เฉพาะเผ่าเก็บหูหางหรือแผงคอ ไม่ปล่อยออกมาเกะกะข้างนอก แต่ถึงอย่างนั้นชาวแอนเธอเรี่ยนบางส่วนก็พอใจที่จะอยู่ในร่างกึ่งอมนุษย์ การไม่หลบซ่อนลักษณะเด่งของเผ่าถือเป็นการเชิดชูตัวเองอย่างหนึ่ง
ภายในกิลด์อัศวินมีแอนเธอเรี่ยนสังกัดอยู่เยอะ แม้กระทั่งนักผจญภัยระดับสูง แอนเธอเรี่ยนเป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่อาศัยอยู่ร่วมกับมนุษย์ได้ง่าย แม้อารมณ์ที่รุนแรงจะทำให้เกิดเรื่องทะเลาะวิวาทบ่อยครั้งก็เถอะ แต่ยังไงก็เป็นพวกลืมง่ายในเรื่องเล็ก ๆ น้อย ๆ แถมยังชอบจัดชุมนุมย่างเนื้อที่สุด หากเผลอทำให้แอนเธอเรี่ยนโกรธเข้าล่ะก็ เลี้ยงเนื้อย่างเสียสิ
ภาษา : มีภาษากายเฉพาะเผ่าพันธุ์ แต่ก็สามารถใช้ภาษาตามถิ่นที่อยู่อาศัยเพื่อการสื่อสาร
อายุขัย : ~160 ปี
ลักษณะภายนอก : แอนเธอเรี่ยนมีร่างกายที่ใหญ่โตและแข็งแรงกว่ามนุษย์ ส่วนสูงประมาณ 6-7 ฟุต มีสีตาสีผมแตกต่างกันไปตามสายพันธุ์
พื้นเพอาศัยอยู่ที่ : ทวีปวาร์ธานอฟ / เมืองหลวงอเมอร์ลาส / กิลด์อัศวิน / ตามหมู่บ้านและป่าเขา
ทักษะด้านพละกำลัง : สูง (มีโอกาสพัฒนา)
ทักษะด้านเวทมนตร์ : ต่ำ (มีโอกาสพัฒนา)
เงื่อนไข : เมื่อกลายร่างเป็นกึ่งมนุษย์จะมีพละกำลังที่สูงขึ้น แต่แลกมาด้วยความแม่นยำที่ต่ำลง การใช้เวทมนตร์ทุกชนิดจำเป็นต้องมีสื่อเวทช่วยปรับสมดุลร่างกาย ไม่เว้นแม้แต่การใช้เวทมนตร์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวัน สื่อเวทส่วนใหญ่มักอยู่ในรูปแบบอัญมณี ทำเป็นเครื่องประดับหรืออัญมณีติดอาวุธ
ความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ : ด้วยความที่ใช้สัญชาตญาณเป็นหลัก เลยมีบ้างที่จะละเลยข้อควรระวังระหว่างเผ่าพันธุ์ เป็นเผ่าพันธุ์ที่สร้างความวุ่นวายได้ง่ายและจบลงอย่างรวดเร็ว เข้ากันได้ดีกับมนุษย์และออร์ค เป็นกลางกับเวเดอร์และเหล่าพรายไม้ แต่กลับตั้งแง่ต่อพวกแวมไพร์ ผีดิบไร้ชีวิตที่พบเห็นเป็นต้องขับไล่ จับผิด มีความหวาดระแวงตามสัญชาตญาณ
ฉันไม่เคยคิดว่าแอนเธอเรี่ยนจะช่วยอะไรได้ในภารกิจนี้ รับเข้าทีมมาแล้วจะลอบขโมยเสบียงกินหมดหรือเปล่าก็ไม่รู้ แต่ให้ตายเถอะ! เรื่องการต่อสู้นี่ยอมแพ้เลยจริง ๆ คว่ำมอนสเตอร์ตัวใหญ่ได้ง่ายจนประหยัดแรงไปเยอะ อันที่จริงใช้งานเจ้าพวกนี้สะดวกว่ายืนร่ายเวทนาน ๆ เสียอีก ...เดี๋ยวก่อนฉันไม่ได้บอกว่านักเวทไม่มีประโยชน์ อย่าเพิ่งออกจากทีมกันสิ!
- ริริโอเป ลินซู คนครัวแห่งจาเกีย -
แอนเธอเรี่ยนมีความภาคภูมิใจในเผ่าพันธุ์เสมอ ไม่ว่าเดิมทีจะเป็นแค่หมาป่าหรือเสือผอมแห้ง ตราบใดที่ยังมีชีวิตอยู่จะไม่มีวันล้มลงเด็ดขาด เพื่อปกป้องบางสิ่ง เพื่อสืบทอดคำสัญญา แอนเธอเรี่ยนจะยืนหยัดสู้จนว่าสังขารจะหาไม่
- เลโอโปลด์ โฟดิล อัศวินแห่งดุนมอร์ -
ไม่มีอะไรต้องพูดเกี่ยวกับแอนเธอเรี่ยน แม้ว่าเจ้าพวกนั้นจะชอบมาโวยวายและทำลายข้าวของในร้านของข้าก็ตาม โอ้ พระเจ้าช่วย ใครก็ได้ช่วยบอกเจ้าพวกนั้นให้เลิกหยิบเก้าอี้มาฟาดเล่นกันได้ไหม ขอร้องล่ะ!
- โควสัน บาร์คติส เจ้าของทาเวิร์นไนติงเกล -
แอนเธอเรี่ยนเป็นเผ่าพันธุ์ที่มีเอกลักษณ์มาก นอกจากพละกำลังที่มากแล้วยังชอบอวดโฉมร่างกึ่งมนุษย์ของพวกเขา บ้างอวดแผงคอ บ้างอวดหูหาง บ้างช่วยจัดแต่งขนในร่างสัตว์ เห็นแล้วช่วยให้ระยะห่างระหว่างเผ่าพันธุ์ลดลงเยอะเลย ...แต่อยากจะเตือนแอนเธอเรี่ยนที่ไร้ประสบการณ์ การที่จะเปิดเผยตัวเองนั้นต้องมั่นใจว่าตัวเองมีฝีมือพอที่จะปกป้องตนเองได้ ไม่อย่างนั้นอาจจบลงที่ถูกจับไปขายเป็นทาสแก่พวกสะสมสัตว์หายากก็ได้
- เลสเตอร์ เบลค บุรุษไปรษณีย์แห่งอันลัง -
เวเดอร์
สิ่งมีชีวิตที่รูปลักษณ์ภายนอกไม่ต่างอะไรจากมนุษย์ สามารถเปลี่ยนร่างกายตนเองเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์ปีกได้ โดดเด่นในเรื่องความว่องไว มีเทคนิครับส่งข้อมูลผ่านเครือข่ายของเผ่า มีการปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมค่อนข้างเร็ว แต่กลับเชื่องช้าในแง่ของการเข้าสังคมโดยรวม บางส่วนเป็นพวกเก็บตัว พบเจอได้น้อย ยากจะออกมาพบเจอผู้คน
เพื่อความสะดวกในการใช้ชีวิตส่วนมากจะใช้เวทมนตร์เฉพาะเผ่าเก็บปีกและขนนกตามร่างกาย ปีกและขนนกถือเป็นของรักของหวง ไม่ค่อยเผยโฉมให้เห็นง่าย ๆ แต่ถึงอย่างนั้นชาวมนุษย์นกบางส่วนก็พอใจที่จะอยู่ในร่างกึ่งอมนุษย์ อวดคู่ปีกโดยไม่เกรงกลัวต่อการถูกทำร้าย
เวเดอร์มักอาศัยกิลด์นักผจญภัยในการทำงาน ติดต่อข่าวสาร ขายข้อมูลลับเฉพาะ รับงานจ้างวานที่ค่อนข้างสกปรก ว่ากันว่าเผ่าพันธุ์นี้มีอำนาจมากในตลาดมืด หากจะติดต่ออะไรควรระวัง
ภาษา : ใช้ภาษาเฉพาะเผ่าพันธุ์ แต่ก็สามารถใช้ภาษาตามถิ่นที่อยู่อาศัยเพื่อการสื่อสาร มีความสามารถในการเรียนรู้ภาษาใหม่ค่อนข้างเร็ว
อายุขัย : ~90 ปี
ลักษณะภายนอก : เวเดอร์ส่วนมากมักมีเรือนผมและดวงตาสีดำสนิท อาจมีผิวเผือกบ้างประปราย อาจเปลี่ยนสภาพไปบ้างตามสายพันธุ์กำเนิด แต่ก็นิยมเปลี่ยนให้กลับมาเป็นสีดำเนื่องจากความปลอดภัย
พื้นเพอาศัยอยู่ที่ : ทวีปคาร์เวน และทั่ววาร์นเฮมหากหาตัวเจอ
ทักษะด้านพละกำลัง : ปานกลาง (มีโอกาสพัฒนา)
ทักษะด้านเวทมนตร์ : ปานกลาง (มีโอกาสพัฒนา)
เงื่อนไข : เมื่อกลายร่างเป็นครึ่งมนุษย์ครึ่งสัตว์ปีกจะมีพละกำลังที่สูงขึ้นเล็กน้อย สามารถบินได้ แต่แลกมาด้วยพลังกายที่ลดลงอย่างรวดเร็ว การใช้เวทมนตร์ขั้นสูงจำเป็นต้องมีสื่อเวทช่วยปรับสมดุลร่างกาย สำหรับการใช้เวทมนตร์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันสามารถทำได้เลยหากร่างกายพร้อม สื่อเวทส่วนใหญ่มักอยู่ในรูปแบบอัญมณี ทำเป็นเครื่องประดับหรืออัญมณีติดอาวุธ
ความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ : เป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่แสดงออกว่าเป็นกลาง อาจมีเอนเอียงบ้างตามความสัมพันธ์ใกล้ชิด แต่ไม่ได้มองว่าเผ่าพันธุ์ไหนดีกว่าจากความรู้สึก การตัดสินใจทุกอย่างมาจากข้อมูลและผลลัพธ์ที่ตามมา เวเดอร์ค่อนข้างเป็นพวกเก็บตัว หวาดระแวงการถูกทำร้าย ขนและปีกของเวเดอร์มีราคาสูงมากในตลาดมืด เป็นวัตถุดิบที่ดีเยี่ยมในการผลิตอุปกรณ์เวทมนตร์ ทำให้ต้องปิดบังและถอยห่างจากเผ่าพันธุ์อื่น แต่ถึงอย่างนั้นสำหรับเผ่าพันธุ์อื่นเวเดอร์เป็นนักค้าข่าวสารที่เชื่อถือได้ ตรงความต้องการ แม้ว่าข่าวพวกนั้นจะมีราคาแพงก็ตาม
ข้าเคยมีคนรักเป็นเวเดอร์ นางพูดน้อย ขี้เกรงใจ และหวาดกลัวผู้คน ขณะเดียวกันก็เป็นคนที่วิเศษและอ่อนโยนมาก ร่างนกของนางก็สวยงามที่สุด พวกข้าย้ายถิ่นฐานไปเรื่อย ๆ เพราะถูกโจรตามล่าปีก จนท้ายที่สุดนางก็จากข้าไป จากไปโดยที่ไม่ฟังคำขอร้อง นางเด็ดขาดและใจร้ายมากจริง ๆ
- ลิเดีย โดโนแวน นักปรุงยาสังกัดกิลด์นักผจญภัย -
การที่สามารถเป็นพันธมิตรกับเวเดอร์ได้นี่ถือเป็นเรื่องที่วิเศษ อย่างที่หนึ่งเลยคือพวกเขามีสายข่าวที่ดีมาก อยากรู้อะไรก็สอบถามได้ อย่างที่สองคือนอกจากค้าขายข่าวแล้วพวกเขายังมีความสามารถด้านการต่อสู้ด้วย! ไปมาไร้เสียง มันสะดวกมากสำหรับงาน…ลอบสังหาร ฮ่าฮ่า! และอย่างสุดท้ายคือขนปีกของเวเดอร์มีประโยชน์แถมยังสวยงาม หากสามารถนำไปขายได้ตลอดล่ะก็…
- อีริค วานน์ จอมโจรแห่งหุบเขาอนธการ(ตั้งเอง) -
ขอแค่ได้อยู่อย่างสงบ จะด้วยวิธีไหนก็ทำได้ทั้งนั้น แต่…มันแปลกหรือไงที่อยากทำตามใจ ทำไมผู้คนถึงนิยามเวเดอร์ว่าเป็นพวกเก็บตัว เข้าถึงยาก เพียงเพราะเวเดอร์ไม่ได้ทำตามกระแสสังคม? เวเดอร์ก็ร่าเริงเป็น หัวเราะเป็น แค่ไม่มาก มันเหนื่อย… บางทีแค่อยู่กับความพึงพอใจเพียงเล็กน้อย ไม่… คนนอกคาดหวังอะไรกัน
- ทรอย อาร์ ทิสติน ผู้ถือครองคันศรเฟนริส -
แม้ว่าเวเดอร์ส่วนใหญ่จะพบเจอได้ยาก เพราะการเก็บซ่อนปีก แต่ในหมู่นักผจญภัยก็มีเวเดอร์แฝงตัวไม่น้อย พวกเขามักถูกท้าทายจากแอนเธอเรี่ยนโดยที่ไม่เข้าใจว่านั่นเป็นแค่การผูกมิตรตามประสาสิ่งมีชีวิตที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ หรือการถูกมนุษย์ถามไถ่ในเรื่องที่ไม่เข้าใจจนเกิดความรำคาญ เวเดอร์ติดต่อกับแวมไพร์ได้ง่ายกว่าเผ่าพันธุ์อื่นเพราะผลประโยชน์ร่วมกัน เป็นมิตรต่อกันที่สุดเมื่อเทียบกับเผ่าพันธุ์อื่น ๆ
- อมานด้า เจนเซน บรรณารักษ์แห่งหอตำรามอร์กา -
เอลฟ์
รูปลักษณ์ภายนอกคล้ายมนุษย์ ใบหูแหลม ไม่สามารถกลายร่างใด ๆ โดดเด่นในเรื่องความว่องไว แม่นยำ สายตาเฉียบคม ให้ความเคารพต่อธรรมชาติมากกว่าเผ่าพันธุ์อื่น การปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมแปลกใหม่ค่อนข้างยาก เฉยชาในแง่ของการเข้าสังคมโดยรวม อาศัยอยู่ในป่าเป็นหลัก เก็บตัว ฉลาด เชี่ยวชาญในการใช้เวทมนตร์ พบเจอได้ไม่บ่อย นานครั้งในกลุ่มนักผจญภัย ด้วยอายุขัยที่ยืนยาวทำให้ยากจะออกมาพบเจอสังคมที่เปลี่ยนไปมาอย่างรวดเร็ว
อย่างไรก็ตามสามารถพบเจอเอลฟ์ผู้รักสงบได้ตามหอตำรา กลุ่มผู้ปกป้องโบราณสถาน มักอาศัยกิลด์ผู้วิเศษในการทำงาน ว่ากันว่าเผ่าเอลฟ์เคยถูกศาสนจักรชักชวนให้เข้าร่วมพิธีกรรมทางศาสนาเพื่อปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายออกจากมาตุภูมิ แต่ถูกปฏิเสธ เผ่าพันธุ์นี้ค่อนข้างหยิ่งในศักดิ์ศรี ยึดมั่นในความเชื่อดั้งเดิม ไม่คิดยุ่งเกี่ยวเรื่องวุ่นวาย
แต่ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่เอลฟ์ทุกคนจะรักสงบ
ภาษา : ใช้ภาษาเฉพาะเผ่าพันธุ์ (Elvish) ส่วนน้อยสามารถใช้ภาษาอื่นเพื่อการสื่อสาร
อายุขัย : ~400 ปี
ลักษณะภายนอก : เอลฟ์มักมีรูปร่างผอมเพรียว ใบหน้าเกลี้ยงเกลาไร้หนวดเครา หลากสีผิวตามถิ่นกำเนิด ใบหูแหลม ส่วนสูงประมาณ 5.5 - 6 ฟุตหลังผ่านพ้นช่วงวัยเยาว์ โดยเพศชายมีส่วนสูงมากกว่าเพศหญิงเล็กน้อย สีผมและดวงตาค่อนไปทางสีขาว สีส้ม สีทอง
พื้นเพอาศัยอยู่ที่ : ทวีปคากราเซีย / หอตำรา / ตามป่าเอลฟ์หากหาตัวเจอ
ทักษะด้านพละกำลัง : ต่ำ (มีโอกาสพัฒนา)
ทักษะด้านเวทมนตร์ : สูง (มีโอกาสพัฒนา)
เงื่อนไข : ด้วยความที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่ใกล้ชิดและเคารพนับถือธรรมชาติมากที่สุด การซึมซับพลังงานเหล่านั้นเป็นเวลานานทำให้เผ่าเอลฟ์มีทักษะด้านเวทมนตร์ค่อนข้างสูง รวดเร็ว แต่แลกมาด้วยพละกำลังและพลังกายที่ต่ำ การใช้เวทมนตร์ขั้นสูงบางตนอาจต้องใช้สื่อเวทช่วยปรับสมดุลร่างกาย แต่โดยทั่วไปแล้วการใช้เวทมนตร์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันสามารถทำได้เลย เผ่าเอลฟ์ส่วนใหญ่สนับสนุนการใช้งานอาวุธประเภทธนู กับดัก หรืออาวุธเบา น้อยครั้งจะใช้พลังของธรรมชาติที่เคารพรัก
ความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ : เป็นหนึ่งในเผ่าพันธุ์ที่แสดงออกอย่างชัดเจนว่าไม่ต้อนรับเผ่าพันธุ์ ไม่ว่าจะมาเยือนถิ่นฐาน หรือว่าจ้างเป็นการส่วนตัว เผ่าเอลฟ์ค่อนข้างถือตัวและไม่ไว้ใจใครง่าย ๆ ปฏิเสธอย่างชัดเจนที่จะมีปฏิสัมพันธ์กับแวมไพร์ เผ่าพันธุ์ผีดิบ หรือผู้ใช้มนตร์ดำประเภทอื่น ๆ เรียกว่าเกลียดเลยจะตรงตัวกว่า สำหรับมนุษย์และแอนเธอเรี่ยนอยู่ในระดับที่ติดต่อสื่อสารได้ น้อยครั้งจะพบปะกับเวเดอร์ แต่ไม่ถึงขั้นปฏิเสธ
ข้าเคยร่วมเดินทางกับเอลฟ์ ด้วยข่าวลือและความไร้ประสบการณ์ทำให้ข้าทำตัวไม่ถูกไปพักใหญ่ แต่เหมือนว่าเอลฟ์ตนนั้นจะไม่ใส่ใจเท่าไหร่เลยไม่เกิดปัญหาขึ้น และบอกได้เลยว่าพวกเอลฟ์ไม่ได้ใจไม้ไส้ระกำอย่างที่ข่าวลือว่า พวกเขารักสงบ มีมารยาทมาก ดูเป็นระเบียบจนเกร็งแต่ก็ไม่ได้บังคับให้ใครปฏิบัติตาม พวกเขารวดเร็วมาก และตัดสินใจเร็วยิ่งกว่าลูกธนูอีก!
- เรด ก็อดฟรีย์ อัศวินฝึกหัดสังกัดกิลด์นักผจญภัย -
อ่า… เอลฟ์เป็นหนึ่งในคู่ค้าขายที่ไม่อยากเจอมากที่สุด แม้ว่าจะไม่เคยเบี้ยวจ่ายหรือหลอกลวงเลยก็เถอะ เพราะความ 'ตรง' เหล่านั้นที่ทำให้พูดคุยไ่ม่รู้เรื่อง ดื้อด้าน ไม่ฟังความเห็นคนอื่น แถมเอลฟ์บางตนยังมีนิสัยรักความถูกต้องจนน่าปวดหัว จำได้เลยว่าเคยมีเอลฟ์หลงเข้ามาในตลาดมืดเซอร์เพนแล้วทำลายกรงขังปล่อยทาสออกไปหมดอีก ไหนจะจุกจิกเรื่องความสะอาด เฮ๊อะ!
- วูด ราก์ค พ่อค้าอัญมณีสังกัดกิลด์ผู้วิเศษ -
ขอสาบานในทุกคำพูด เผ่าพันธุ์เอลฟ์เป็นพันธมิตรแก่มนุษย์และศาสนจักรมาหลายชั่วอายุคน ไม่ว่าภายนอกจะแสดงออกถึงการต่อต้าน มีข้อคัดค้านหรือความขัดแย้งใด ๆ ก็ไม่อาจปฏิเสธข้อเท็จจริงนี้ได้ มีปัญหาก็ยื่นมือขอความช่วยเหลือเสมอ อีกอย่างทางศาสนจักรก็มีความชำนาญด้านเวทมนตร์ธาตุแสงสามารถให้การช่วยเหลือเผ่าเอลฟ์ได้ หากต้องการ
- เรย์ มัลลิแวน นักบวชระดับสูงแห่งศาสนจักร -
ยอมรับเลยว่าเอลฟ์เป็นเผ่าพันธุ์ที่หาตัวจับยาก จับยากที่หมายถึงจับตัวยากจริง ๆ ไม่ว่าจะใช้กับดักหรือพลิกแพลงเวทมนตร์ยังไงก็หาทางหนีได้เสมอ น่าปวดหัว และก็น่าสนุก อยากรู้จริงว่าเอลฟ์จะมีท่าทียังไงหากถูกมัดและเหยียบติดกับพื้น จะกรีดร้องไหมหากร่างกายถูกตัดทิ้งไปเรื่อย ๆ อ่า… พูดเล่นน่ะ กับ 'สินค้า' ที่มีราคาสูงขนาดนั้นจะไปทำให้มีรอยทำไม จริงไหม?
- คอนเนอร์ บลูม นักล่าค่าหัวไร้สังกัด -
แวมไพร์
ผีดิบที่มีรูปลักษณ์ภายนอกคล้ายมนุษย์ ใบหูแหลมเล็กน้อย เขี้ยวแหลมคม สามารถเปลี่ยนร่างกายเป็นครึ่งผีดิบหรือกระทั่งเปลี่ยนร่างเป็นค้างคาวเพื่อบิน ความว่องไวอยู่ในระดับปานกลาง พละกำลังค่อนข้างต่ำ แม่นยำ ประสาทรับฟังเสียงดีมาก ด้านการเจริญเติบโตค่อนข้างเชื่องช้าหรือแทบไม่เปลี่ยนแปลงเลยนับจากนาทีที่กลายเป็นแวมไพร์ ส่วนวิธีการเป็นแวมไพร์นั้นสามารถเป็นได้จากการถือกำเนิดในฐานะแวมไพร์ มีพัฒนาการใกล้เคียงมนุษย์จนถึงช่วงอายุหนึ่งจะหยุดการเติบโต การถูกแวมไพร์ระดับสูงเปลี่ยนเป็นผีดิบ หรือเสียชีวิตและกลายเป็นผีดิบโดยไม่ทราบสาเหตุ
แวมไพร์ปรับตัวต่อสภาพแวดล้อมค่อนข้างไว ความสามารถในการเข้าสังคมค่อนข้างหลากหลาย แต่ส่วนมากมักถูกปฏิเสธจากสังคมและเผ่าพันธุ์ที่เคารพวัฏจักรการเวียนว่ายตายเกิด เกิดเหตุไม่ลงรอยกับทางศาสนจักรเป็นประจำ ด้วยความเชื่อที่ว่า ‘ความมืดเป็นสิ่งชั่วร้าย’ ทำให้เผ่าพันธุ์ที่มีธาตุมืดเป็นจุดกำเนิดอาศัยอยู่ยาก ยิ่งด้วยความจำเป็นที่เหล่าแวมไพร์ต้องดื่มเลือดสด ๆ เป็นอาหารทำให้เป็นที่หวาดระแวงเสียส่วนใหญ่
แวมไพร์ส่วนมากมักเลือกที่จะหลบซ่อน ปลอมตัว อาศัยเส้นสายในการมีชีวิต มีพลังเวทในตัวเองพอสมควร มักถูกตามล่าจากพวกนักปราบผีดิบ
ภาษา : มีภาษาที่ใช้ในหมู่แวมไพร์ระดับสูง สามารถใช้ภาษาตามถิ่นที่อยู่อาศัยเพื่อการสื่อสาร มีความสามารถในการเรียนรู้ภาษาใหม่ค่อนข้างเร็ว
อายุขัย : ผีดิบระดับต่ำสามารถสูญสลายไปเมื่อถูกแสงจากดวงอาทิตย์ จากเวทมนตร์ธาตุแสง หรือถูกอาวุธเงินทำร้ายจนร่างกายไม่สามารถฟื้นฟูได้ (ความตายครั้งสุดท้าย) แวมไพร์ระดับกลางขึ้นไปสามารถต้านทานแสงอาทิตย์ได้ตามความสามารถเฉพาะตัว อาจรู้สึกร้อน อึดอัด ตาพร่ามัว แต่ไม่ถึงขั้นสูญสลายในทันที
ลักษณะภายนอก : ผีดิบหรือแวมไพร์มักมีสีผิวขาวซีด ใบหูแหลมและคมเขี้ยว ดวงตาไวต่อแสงมาก รูปร่างเป็นไปตามเผ่าพันธุ์ดั้งเดิมก่อนถูกเปลี่ยนให้เป็นผีดิบ
พื้นเพอาศัยอยู่ที่ : เกาะรังการ์เวลลิร์ และทุกที่หากหาตัวเจอ
ทักษะด้านพละกำลัง : ต่ำ (มีโอกาสพัฒนา)
ทักษะด้านเวทมนตร์ : ปานกลาง (มีโอกาสพัฒนา)
เงื่อนไข : แวมไพร์ส่วนมากอาศัยเวทมนตร์สะกดจิตเพื่อหลอกล่อเหยื่อมาดื่มเลือด แต่ก็มีโอกาสที่เหยื่อจะรู้สึกตัวหากถูกทำลายเงื่อนไขอย่างเช่น เหยื่อได้รับบาดเจ็บ เหยื่อถูกสัมผัสด้วยดอกไม้บางชนิด หรือเหยื่อถูกเรียกชื่อซ้ำ ๆ ด้วยความที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่ถูกตราหน้าว่าเป็นเผ่าพันธุ์ชั่วร้าย การอาศัยอยู่ในเมืองใหญ่จึงเป็นไปได้ยาก เสี่ยงต่อการถูกจับไปชำระบาปที่ศาสนจักร ขาดการศึกษาเวทมนตร์คาถา แวมไพร์บางตนอาจต้องใช้สื่อเวทช่วยปรับสมดุลร่างกาย แต่โดยทั่วไปแล้วการใช้เวทมนตร์เล็ก ๆ น้อย ๆ ในชีวิตประจำวันสามารถทำได้เลย และโดยทั่วไปแล้วแวมไพร์พอใจกับการอยู่ในร่างค้างคาวมากกว่า ภาพลักษณ์ของตัวเองเป็นสิ่งที่ภาคภูมิใจที่สุด
ความขัดแย้งระหว่างเผ่าพันธุ์ : ด้วยความที่เป็นเผ่าพันธุ์ที่เกี่ยวข้องกับความตาย โดดเด่นในการใช้เวทมนตร์ธาตุมืด และการฝืนสังสารวัฏในบางความเชื่อทางศาสนา ทำให้เผ่าพันธุ์นี้ไม่ค่อยเป็นที่ต้อนรับสักเท่าไหร่ ถูกตามล่า ดูหมิ่น ขับไล่ไสส่งหลังจบภารกิจ แม้ปัจจุบันปัญหาการกีดกันระหว่างเผ่าจะลดลงมาก ผู้คนเปิดใจยอมรับแวมไพร์ที่รักสงบเยอะขึ้น แต่ก็ยังมีบางเผ่าที่ไม่ต้อนรับอย่างเช่น เผ่าเอลฟ์และแอนเธอเรี่ยน ร่วมด้วยทางศาสนจักรที่มักถือวิสาสะใช้เวทมนตร์ธาตุแสง 'ล้างบาป' ให้กับพวกผีดิบอยู่เสมอ
แวมไพร์? ไม่เคยเจอตัวเป็น ๆ หรอก แค่เคยได้ยินว่าเป็นพวกกระหายเลือด ฆ่าคนทิ้งเป็นของเล่น แถมยังฆ่าไม่ตาย… ฟังดูไม่น่าเชื่อเท่าไหร่แต่ก็ใช่ว่าจะไม่มีมูลเหตุ ยังไงซะพวกที่ใช้เวทมนตร์ธาตุมืดก็ไม่ใช่พวกดีเท่าไหร่ หากจะถูกตามล่าก็สมควรแล้ว ไม่รู้จะก่อเรื่องทำร้ายคนวันไหน น่ากลัวจริง
- เมอร์ฟี่ คิงส์ตัน อัศวินลาดตระเวนสังกัดกิลด์อัศวิน -
แวมไพร์เป็นคู่ค้าขายที่ดี ตรงต่อเวลา ไม่มีต่อราคา แถมยังช่วยรักษาความลับ ข้าเข้าใจถึงความลำบากของผู้ที่อาศัยในราตรี แวมไพร์ส่วนมากใช้บริการซื้อขายเลือดที่ทำได้ในตลาดมืด ยิ่งมีแวมไพร์มาซื้อขายมากเท่าไหร่ยิ่งเป็นเครื่องพิสูจน์ว่าแวมไพร์เลือกที่จะไม่ล่าเหยื่อด้วยตัวเอง สำหรับธนาคารเลือดแล้ว มันเป็นเรื่องดีสุด ๆ เลยล่ะ
- เบอร์นาร์ด จาร์เซีย เจ้าของธนาคารเลือด -
ข้ามีเพื่อนเป็นแวมไพร์ นางไม่ได้โหดร้ายอย่างที่หลายคนบอกเลย พูดตามตรงคือน่าสงสาร… ไม่! ข้าไม่ได้คบหาเพื่อนแวมไพร์เพราะสงสาร แค่รู้สึกแย่เวลาเพื่อนถูกกีดกันไม่ให้เข้าพักแรมร่วมกับมนุษย์ หรือกระทั่งถูกด่าทอระหว่างเดินผ่านกลุ่มอัศวิน และที่อันตรายที่สุดคือแวมไพร์มักถูกตามล่าอยู่เสมอ เขาว่ากันว่าดวงตาแวมไพร์เป็นสีแดงเลือดเท่านั้นและมีมนต์เสน่ห์อย่างน่าประหลาด ทำให้เป็นที่ต้องการของนักสะสมของมีค่า แต่ไม่ต้องห่วงเพื่อนแวมไพร์ตนนี้ข้าจะช่วยปกป้องนางแน่นอน!
- คามรินน์ เดเลโน่ ผู้ดูแลสัตว์แห่งวินการ์ด -
เมื่อมีแสงสว่างย่อมต้องมีความมืด ไม่ว่าความขัดแย้งทั้งหลายจะเกิดขึ้นจากอะไร ท้ายที่สุดแล้วมันไม่ควรส่งผลกระทบต่อผู้อื่น ต่อผู้บริสุทธิ์ และไม่ว่าผู้ใด หากไม่มีการไตร่ตรองหรือควบคุมการกระทำให้เป็นไปอย่างเหมาะสม อาจต้องพิจารณาให้กลายเป็น 'ข้อผิดพลาด'
- มาวิน วอลตัน ผู้ดูแลโถงห้วงเวลาแห่งศาสนจักร -